Muséu Arqueolóxicu d’Asturies

El Muséu Arqueolóxicu d’Asturies allúgase dende 1952 no que yera’l claustru del conventu de San Vicente de la ciudá d’Uviéu. Esti edificiu, con una historia que lu rellaciona col aniciu de la ciudá, declaróse monumentu nacional en 1934.

Un documentu copiáu nel sieglu XII, con interpolaciones evidentes, atribuye l’orixe del monesteriu de San Vicente al añu 761, cuando, reinando Fruela I, l’abá Fromestano y el so sobrín Máximo asitiaron nun sitiu desiertu llamáu Uviéu.

D’esta construcción primitiva malapenes nos llegó dalgún restu, amás del edificiu d’estilu románicu, d’últimos del sieglu XI o primer metá del sieglu XII, del que namás conocemos dellos restos atopaos de la que se facíen dalgunes obres de restauración.

El claustru actual empezóse na década de 1530, baxo dirección del maestru Juan de Badajoz el Mozu. Juan de Cerecedo’l Vieyu y, al morrer, el so sobrín Juan de Cerecedo’l Mozu remataron el pisu d’enriba na década de 1570.

Depués de la desamortización de los bienes eclesiásticos de 1837, l’edificiu pasó a ser propiedá de la Diputación d’Uviéu y convirtióse n’oficines y dependencies alministratives. En 1934 el claustru vieyu de San Vicente declaróse monumentu histórico-artísticu y a partir de 1939 empezó la so restauración baxo la dirección de Luis Menéndez Pidal, arquitectu conservador de monumentos de la zona noroeste, y de Manuel Bobes (padre y fíu).

La ilesia conventual apegada al claustru estremóse como parroquia de Santa María de la Corte y, pela so parte, nel añu 1969 los corredores del patiu de serviciu, la plaza actual de Feijoo, acoyeron la facultá de Filosofía y Lletres, güei de Psicoloxía.

Desde 1952 hasta agora acueye’l Muséu Arqueolóxicu d’Asturies.

Compartir

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
Share on email
Scroll to Top